Ruimte maken voor mezelf

Schoonmaken, opruimen, ordenen, wassen, weggooien, weggeven of verkopen.
Dat is mijn januari 2023 tot nu toe. Althans het grootste deel daarvan. Ik zit in een voor mij onbekende opruimflow, waar ik niets van begreep. Tot afgelopen donderdag…

Op donderdagavond ga ik naar Biodanza; een dansvorm waarbij de dans van binnenuit komt en je heel bewust verbinding maakt met jezelf en de andere dansers. Elke keer ontmoet ik een nieuw stukje in mezelf waar ik in mee mag bewegen. Iedere dansles heeft een eigen thema en dit keer was het thema: jezelf verwelkomen in 2023 en daarbij je eigen ruimte innemen. Ik luisterde naar Wendy, de biodanzalerares en vriendin, die over het thema vertelde en ineens viel alles op z’n plaats. Dat is wat ik aan het doen was en ben: ik maak ruimte voor mezelf. Voor de nieuwe mij. Voor de vrouw die op 30 januari 40 wordt! De gedachte maakt me ontzettend blij en enthousiast. Hoe toepasselijk was dit thema afgelopen donderdag en wat is het bijzonder dat ik onbewust de afgelopen weken al begonnen was met plaats maken voor de vrouw van 40 die ik straks ben. 

Ik kijk er niet tegenop, om 40 te worden, ik kijk er juist naar uit!
Het is ook niet vanzelfsprekend om 40 te worden, ik ben er bijzonder dankbaar voor dat ik 40 mag worden. De eerste 40 jaar van mijn leven waren 
speels, mooi en liefdevol, maar ook uitdagend, avontuurlijk en leerzaam. Er waren ups en downs, mooie, grootse, spannende en onvergetelijke momenten.

Ik maakte fouten en leerde ervan, en eerlijk is eerlijk; sommige fouten maakte ik meer dan eens en nóg lijkt het alsof ik ik er niets van heb geleerd. Ik heb mensen teleurgesteld, maar ook verrast. Er was verdriet, pijn, angst, gemis en boosheid, maar ook liefde, vriendschap, blijdschap, verwondering en gelukzaligheid. Ik heb gedanst, gelachen, gezongen, gepraat, gehuild en geschreeuwd.

Ik heb gewoond in verschillende dorpen op het platteland, maar ook op een rustig eiland en in wereldsteden als Melbourne en Londen. Ik ben op reis geweest met mijn ouders, broers en zussen, met vriendinnen, mijn vriend en onze kinderen, maar ook alleen. Ik heb lange wandelingen gemaakt in mijn eentje, zwom in m’n blootje bij een waterval (Cleopatra Falls in Nieuw Zeeland), ben ooit door de golven meegesleurd op een onbewaakt moment (bij Noordwijk aan Zee) en heb intense vrede ervaren tijdens een bad in een ijskoud meer (hier in de Eiker in Noorwegen, zoals ook op de foto hierboven). 

Ik heb mijn hart verloren, teruggevonden, weggeven, gebroken, geheeld en opnieuw weggegeven. De liefde in allerlei vormen mogen ervaren. Er is niets waar ik spijt van heb. Zelfs de momenten waar ik me lang voor schaamde bewaar ik nu in mijn hart. Alle fouten die ik maakte horen bij mijn leven, bij het meisje en de vrouw die ik ben. 

Ik ben op ontdekkingsreis gegaan naar allerlei lagen in mezelf: spiritueel, emotioneel, fysiek, energetisch en mentaal. En doe ik nog steeds, deze ontdekkingsreis heeft namelijk geen einde. Op het moment dat ik iets in mezelf ontdek is het alweer anders. Ik weet nog steeds niet wie ik ben, want ik ben constant in verandering. 10 Jaar geleden werd ik daar onrustig van, maar nu ik 40 word vind ik die gedachte spannend en interessant. Wie zal ik zijn over een jaar of over 5 jaar? Wie ben ik als ik 50, 60 of 70 wordt? En is dat mij überhaupt gegeven? Deze levensreis draait niet om het behalen van een doel, maar om de reis zelf en alles wat ik daarbij mag ontdekken, beleven en leren. Ik voel me buitengewoon dankbaar voor de mogelijkheden en kansen die ik tijdens mijn ontdekkingsreis al mocht ontvangen en voor alles wat nog voor mij ligt. 

De eerste 40 jaar zitten er bijna op. 
Soms zie ik mezelf als volwassen, gereflecteerd en verstandig en soms zie ik mezelf weer als het kind dat altijd vrolijk, speels, fantasierijk, maar ook ongelofelijk naïef was. Nu koester ik het naïeve meisje in mij, ze is er nog steeds, maar ik verwelkom ook de vrouw die meer realistisch is. 

Ik verwelkom de jaren die nog komen met dit wonderlijke lichaam. 
Ik verwelkom het ouder worden en mijn lichaam dat met mij mee verandert. Want ja er komen rimpels en grijze haren bij, maar ik ben fysiek en mentaal zoveel sterker dan vroeger. Op een of andere manier had ik mezelf ervan overtuigd dat ik niet sterk was. Maar in de laatste 6 jaren zag ik een verandering: ik heb spierballen. Mijn lijf is zoveel sterker, behendiger, evenwichtiger en stabieler geworden, dankzij de vele uitdagende tochten door de Noorse natuur, maar ook dankzij mijn werk als Mind-Walk trainer. Ik heb een rugzak van 85 liter waarmee ik de bergen in kan. Makkelijk is dat niet, het doet altijd ergens pijn. En als ik niet regelmatig eet tijdens zo’n hike staat alles plotseling stil. Maar ik heb geleerd te luisteren naar de signalen van mijn lichaam. In de bergen, de bossen en het water, maar ook thuis, als de uren achter het scherm hun tol vragen; mijn lichaam vertelt me wat het nodig heeft. En na bijna 40 jaar heb ik eindelijk geleerd dat ik naar haar mag luisteren als ze aangeeft dat het even genoeg is. Ik heb zo’n bewondering voor alle processen in mijn lijf: de hormonen, de bloedbanen en organen, de communicatie tussen alle delen van mijn lijf, de miljoenen cellen die altijd in beweging zijn en met elkaar samenwerken als 1 geheel. Ik ben ongelovelijk dankbaar voor dit lijf dat al 40 jaar bij mij hoort en me draagt waar ik heen wil. Ook als ze straks minder sterk, stabiel, evenwichtig, elastisch of behendig is. Die tijd komt en iedereen die ouder wordt mag daarmee om leren gaan, ik dus ook.     

Ik maak ruimte, want de vrouw die 40 wordt heeft alle ruimte nodig. 
Ik neem deze maand met liefde afscheid van de tijd die is geweest en koester alle herinneringen. De komende weken blijf ik opruimen, in mijn huis, mijn administratie, mijn inbox, mijn hoofd, mijn lichaam en in alle verwachtingen die ik mezelf oplegde door de jaren heen. De bezem gaat erdoor, alle lades worden opengetrokken en uitgeruimd, de vloer gedweild en de ramen gewassen. Wat ik niet meer nodig heb, laat ik los. En kan ik het niet loslaten dan geef ik het een nieuwe plek. Ik hou de ruimte leeg en vrij, vul het niet op met verwachtingen en doelen. Want de nieuwe mij heeft vrije, open ruimte nodig. 

Ja ik heb dromen, maar ik wil niet alles meer invullen. Er zijn zoveel meer dingen mogelijk dan ik me voor kan  stellen. Dus leg ik neer wat ik vasthield en open mijn armen voor de vrouw die binnenkort 40 wordt.

Ik wil jullie graag in meenemen in dit proces de komende tijd, via blogs op mijn website. Als je geen verhaal wilt missen, schrijf je dan in voor de nieuwsbrief die ik per e-mail verstuur.  

Ik zou het ook leuk vinden om van jou te horen hoe jij er tegenover staat om ouder te worden. Of je nu op weg bent naar 20, 30, 40, 50, 60, 70 of 80. Hoe is dit voor jou? Laat je een reactie achter onder dit bericht? 

Ik ben trouwens nog lang niet klaar met opruimen, dus ik ga gauw weer verder. Vanmorgen ruim ik een uurtje op in mijn administratie en vanmiddag pak ik een stapel van de overloop die veel te lang is blijven liggen. Tussendoor maak ik ook tijd voor een rondje met de honden, om het stof weer even uit mijn hoofd te lopen. 😉

 

Liefs, Dorine

 

ps. De foto hierboven is van de koudwaterdip in het meer na afloop van het retreat in oktober. Ook een stukje opruimen in en resetten van je lichaam. Wil je zoiets ook mee maken? Kijk eens bij de mogelijkheden voor een avontuurlijke retraite in Noorwegen.

Reageer privé via dit formulier of openbaar via het formulier onderaan de pagina.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top